آموزش وپرورش کشوربه شدت درخطر است ،  

بی انگیزگی دانش آموزان، 

 نخبه پروری ، 

 بی توجهی به مشکلات معلمان، 

ضرب وشتم معلمان، 

 فحاشی نیروهای امنیتی به معلمان، 

استانداردنبودن  همه ی امکانات مدارس،  

اشتغال 16 ساعته ی پدران ومادران برای بدست آوردن نان روزمره، 

 کلاس های 40نفره وایجاد فاصله ی طبقاتی باطبقه بندی مدارس برای تامین بودجه ی آموزش وپرورش،  

ازنشانه های این خطرات است. 

 آموزش وپرورش به بلایی گرفتار می شود، که دردوران ساسانیان رایج بوده است.

یعنی تحصیل برای قشر بینوای جامعه  آرزویی دست نیافتنی خواهدشد.