آسیب شناسی کانونهای صنفی معلمان بخش 1                           اسماعیل عبدی
کانون های صنفی معلمان ایران یکی از نهادهای مدنی است که در حوزه ی گرفتن حقوق واقعی فرهنگیان کشور گام های خوبی بر داشته است. اما با توجه به این که هر حرکتی نیاز به آسیب شناسی دارد لذا دست اندرکاران محترم سندیکا ی معلمان باید نسبت به انتقادات صنفی و پیشنهادات خوب ، حساب ویژه ای باز نمایند.
اگر اعضای بدنه ی نهادهای مدنی با اتصال منطقی به هیات مدیره نسبت به روند حرکت عدالتخواه شناخت کافی پیدا نمایند آنگاه می توان به دستاوردهای عملی آن امیدوارتر بود. وجود یک سیستم مناسب جهت این اتصال ، در راس هرم صنف؛ احساس می شود.
یکی از انتقاداتی که به کانون های صنفی معلمان وارد است آن است که فعالان این حوزه به این جریان به صورت تئوریک نگاه نکرده اند. لذا وجود یک زیر ساخت مدرن تئوریک در این قسمت لازم است زیرا تولد یک تصمیم شفاف زائیده ی یک زیر ساخت نظری مشخص است.البته برای تهیه ی اساسنامه ی کانونها زحمات زیادی کشیده شده است اما این اساسنامه ها نیاز به باز نگری و اصلاح دارند.
مساله ی دیگر پیش بینی مسدود کردن راه های ورود برخی افراد سیاسی به هیات مدیره ی کانون ها ست که با ورودشان موجب استحاله ی این حرکت مقدس می شوند.آن ها خود را در حوزه ی تفکر برتر از دیگر اعضای سندیکا می دانند و هیچ صاحب تخصصی را حتی به شاگردی نیز نمی پذیرند.از طرفی این نهادهای مدنی هستند که به اشخاص اعتبار می بخشند اما ایشان فکر می کنند که خودشان به نهاد ارزش داده اند! لذا کانون های صنفی معلمان باید نسبت به موضوع فوق به درک لازم برسند.
دیگر آن که در مدیریت جلسات باید تغییراتی اعمال شود. گاهی برگزاری جلسه در روتینی عادی همراه با گفتن به به و چه چه عده ای نسبت به هم با چاشنی چند جوک و لطیفه و صرف وقت به مسایل حاشیه ای روحیه ی افراد جدی هیات مدیره را تضعیف می نماید. لذا کانون های صنفی معلمان باید بستر تغییر فرهنگ اداره ی جلسات از شکل ملوک الطوایفی به شکل تشکیلاتی را فراهم نمایند.  

............................. 

آسیب شناسی کانونهای صنفی  بخش ۲  

اسماعیل عبدی عضو کانون صنفی معلمان ایران(تهران)  abdi74@yahoo.com 

   موضوع بسیار مهم در فرایند ارتباط بدنه با هیات مدیره ، سیستم اطلاع رسانی و وب سایت های کانونهاست : هم اکنون وب سایت کانون صنفی با توجه به محدودیت هائی که برای خود در خصوص تعریف گذشته که احتمالا بر اساس اساسنامه انجام گرفته است، قائل می باشد، شاید نتواند حاشیه های بالاتر از متن در مورد موقعیت صنف معلمان را پوشش دهد. به همین لحاظ می توان با همفکری و همکاری همه شاخه های فکری موجود در بدنه جامعه فرهنگیان  یک وب سایت یا وبلاگ دائمی را جهت اطلاع رسانی و درخواست برای تصمیم گیری جهت صدور بیانیه های جمعی، ارسال ای میل در خصوص فراخوان ها و سامانه ی ساده اس ام اس به اعضاء، راه اندازی کرد.  با تمام تلاشی که دوستان هیات مدیره  در شرایط فعلی برای صدور بیانیه یا اطلاع رسانی به همکاران خود انجام می دهند ولی با توجه به نبود این کانال مشخص ارتباطی، تبادلات فکری در این خصوص از حوزه گسترده ای برخوردار نبوده و در حد ارتباطات محفلی خودنمایی می کند. آسیب دیگری که متوجه کانونهای صنفی معلمان ایران(تهران) است نداشتن مکانیزم مناسبی جهت شرکت بیشتر اعضای این نهاد مدنی در تصمیم گیری هاست.معلمان – به جز عده ای خاص -باید انتظار بکشند تا هیات مدیره تصمیم بگیرد و سپس در مورد آن قضاوت نمایند و پاسخ دهند در حالی که شایسته تر آن است که با طراحی یک سیستم معلمان را قبل از تصمیم در آن همراه نمایند.شاید یکی از دلایل اینکه بیشتر هزینه ها  متوجه دوستان هیات مدیره بوده ، مشارکت نداشتن اکثریت اعضا در تصمیم گیری ها ی کلان کانون بوده است...
    تا آن جا که به باور من مربوط است یکی از مهمترین ویژگی های کانونهای صنفی، امکان مشارکت تمام اعضا در امور این کانونها‏و امکان اثرگذاری هر فرد به مجموعه، فارغ از جایگاه ‏وی است، در این ساختار هر کدام از اعضاء به لحاظ نقشی ‏که در پیشبرد اهداف و برنامه های کانون بر عهده ‏دارند، کاملا با نهادها و کانونهای مردمی با ساختار ‏غیر مدرن متفاوت هستند، در ساختارهای غیر مدرن ترتیب ‏ عمودی است (یعنی از بالا به پایین) و سطوح پایین تر سازمان به جز ‏ابزار تعهد به آرمان و اجرای تصمیمات گرفته شده سران ‏سازمان نقش مهمتری بر عهده نداشتند، اما در عوض، در ‏سازمان های مبتنی بر جامعه مدنی، ساختار  افقی ‏است یعنی از پایین به بالا و بازخورد اعمال نظر همه ‏اعضاء سازمان در روند آن مورد توجه است و بدین ترتیب ‏تصمیمات گرفته شده از یک سو در سطوح مختلف و اثر ‏مشارکت هر عضو در هم افزایش حاصل کار قابل توجه است. بنا بر این در طراحی مکانیزم نقش اعضا در کانونهای صنفی معلمان باید یک تغییر نگرش کلی ایجاد شود و راه های شرکت اعضا به صورت تاثیر گذار مورد بررسی قرار گیرد.  

    موضوع بعدی نداشتن وحدت رویه در مورد نحوه ی برخورد با نیروهای امنیتی است  . اینکه بعضی از دوستان با نیروهای اطلاعاتی تعامل می کنند و عده ای دیگر با آنها تقابل میکنند زیاد جالب نیست.زیرا از طرفی سبب سوء ظن از داخل نهاد و دور زدن ما از خارج نهاد می شود. بنا بر این پیشنهاد می کنم  شورای هماهنگی کانونهای صنفی با نظر خواهی پیرامون موضوع فوق از تمام تشکل ها یک منش منطقی را در این خصوص ابلاغ نمایند......

.............................. 

 نظرات آمده برای این نوشتار :